به تو می اندیشم...

 

به تو که حادثه ای در پس فردای منی...

 

به تو که از دیروز ، یافته ای در دل شیدای منی...

 

به تو می اندیشم

 

مثل اندیشه یک برگ به گل

 

مثل پروانه به شمع

 

مثل عابد به عبادت

 

مثل عاشق به زیارت

 

و چه زیباست صدایت

 

و چه زیباست صدایی که مرا می خواند...

 

و چه زیباست نگاهی که به آن سوی افق دوخته ام...

 

و تو را پس از درخشانی آن می نگرم...

 

 دوستت میدارم

 

از همین نقطه خاکی تا عرش ....

 

دلم پرواز می خواهد

دلم با تو پریدن در هوای باز می خواهد

دلم آواز می خواهد

دلم از تو سرودن با صدای ساز می خواهد

دلم بی رنگ و بی روح است

دلم نقاشی یک قلب پر احساس می خواهد 

دلم پرواز می خواهد

دلم با تو پریدن در هوای باز می خواهد

دلم آواز می خواهد

دلم از تو سرودن با صدای ساز می خواهد

دلم بی رنگ و بی روح است

دلم نقاشی یک قلب پر احساس می خواهد 

**********

پیراهن نگاه مرا مکش از پشت ....که بر میگردم...و بیخیال عزیزهای مصر و یعقوبهای چشم به راه،
چنان به خود میفشارمت !که هفتادو هفت سال تمام ...باران ببارد و گندم درو کنیم ....

 

                                                         

 کسی که سخنانش نه راست است و نه دروغ ، فیلسوف است. 

کسی که راست و دروغ برای او یکی است متملق و چاپلوس است. 

کسی که پول میگیرد تا دروغ بگوید دلال است.  

کسی که دروغ می گوید تا پول بگیرد گداست.  

کسی که پول می گیرد تا راست و دروغ را تشخیص دهد قاضی است. 

کسی که پول می گیرد تا درقبال دروغ از راست دفاع کند وکیل است. 

کسی که جز راست چیزی نمی گوید بچه است. 

کسی که به خودش هم دروغ می گوید متکبر و خود پسند است. 

کسی که دروغ خودش را باور می کند ابله است. 

کسی که سخنان دروغش شیرین است شاعر است. 

کسی که اصلا دروغ نمی گوید مرده است.

کسی که دروغ می گوید و خودش هم نمی فهمد پر حرف است. 

کسی که مردم سخنان دروغ او را راست می پندارند سیاستمداراست.

کسی که دروغ می گوید و قسم هم می خورد بازاری است   

                  هرگز نخواستم که تورو با کسی قسمت بکنم               

 

  یاحتی از تو با خودم یه لحظه صحبت بکنم

 

هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنم

                                               

  بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم

 

   ترسم اینه که رو تنت جای نگاهم بمونه

 

   یا روی شیشهِ ی چشات غبار آهم بمونه

 

  تو پاک وساده مثل خاک حتی با بوسه میشکنی

 

   شکل همه آرزوها تجسم خواب منی

 

  حتی با اینکه هیچ کس مثل من عاشق تونیست

 

    پیش تو آینه چشام حقیر لایق تونیست

- آنان که تجربه های گذشته را به خاطر نمی آورند محکوم به تکرار اشتباهند.
- از میان کسانی که برای دعای باران به میعادگاه می روند تنها کسانی که با خود چتر می برند به کارشان ایمان دارند.

- پیچ های جاده آخر جاده نیستند مگر این که خودت نپیچی.
- وقتی به چیزی می رسی بنگر که در ازای آن از چه گذشته ای.

- آدم های بزرگ شرایط را خلق می کنند و آدم های کوچک از آن تبعیت می کنند.
- آدم های موفق به اندیشه هایشان عمل می کنند اما سایرین تنها به سختی انجام آن می اندیشند.
- گاهی خوردن لگدی از پشت برداشتن گامی به جلو است.
- هرگز به کسی که برای احساس تو ارزش قائل نیست دل نبند.
- همیشه توان این را داشته باش تا از کسی یا چیزی که آزارت می دهد به راحتی دل بکنی.
- با هر کسی مانند خودش رفتار کن تا نتیجه و عکس العمل کارش را قلبا احساس کند.

- هرگز به کسی که حاضر نیست برای تو کاری انجام بده، کاری انجام نده.
- به کسانی که خوبی دیگران را بی ارزش یا از روی توقع می دانند خوبی نکن اما اگر خوبی کردی انتظار قدردانی نداشته باش.

- قضاوت خوب محصول تجربه است و از دست دادن ارزش و اعتبار محصول قضاوت بد.
- هرگاه با آدم های موفق مشورت کنی شریک تفکر روشن آنها خواهی بود.

- وقتی خوشبخت هستی که وجودت آرامش بخش دیگران باشد.
- به خودت بیاموز هر کسی ارزش ماندن در قلب تو را ندارد.

- هرگز برای عاشق شدن دنبال باران و بابونه نباش، گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای می رسی که زندگیت را روشن می کند.
- همیشه حرفی رو بزن که بتونی بنویسی، چیزی رو بنویس که بتونی امضاش کنی و چیزی رو امضاء کن که بتونی پاش بایستی.
- هرگاه نتونستی اشتباهی رو ببخشی اون از کوچکی قلب توست، نه بزرگی اشتباه.
- عادت کن همیشه حتی وقتی عصبانی هستی عاقبت کار را در نظر بگیری.
- آنقدر به در بسته چشم ندوز تا درهایی را که باز می شوند نبینی.
- تملق کار ابلهان است.
- کسی که برای آبادانی می کوشد جهان از او به نیکی یاد می کند.
- آنکه برای رسیدن به تو از همه کس می گذرد عاقبت روزی تو را تنها خواهد گذاشت.

- نتیجه گیری سریع در رخدادهای مهم زندگی از بی خردی است.
- هیچ گاه ابزار رسیدن به خواسته دیگران نشو.

- اگر می خواهی اعمالت مورد پسند خدا باشد، در سختیها از خودت بگذر، دیگران را قربانی نکن.
- از قضاوت دست بکش تا آرامش را تجربه کنی.
- دوست برادری است که طبق میل خود انتخابش می کنی.
- لیاقت محبت و مهربانی دیگران را داشته باش.

ای صمیمی،ای دوست

گاه وبیگاه لب پنجره

 خاطره ام میایی

دیدنت حتیّ از دور

آب بر آتش دل میپاشد 

آنقدر تشنه دیدار تو ام

که به یک جرعه نگاه تو

قناعت دارم

دل من لک زده است

گرمی دست تو را

محتاجم

ودل من به نگاهی از دور

طفلکی میسازد 

ای قدیمی،ای خوب

تو مرا یاد کنی یا نکنی

من صمیمانه بیادت

هستم

دائم از خنده لبانت لبریز

دامنت پرگل باد

 

چه رسمی داری ای دوره زمونه                          كه هر روزت یه جا عاشق كشونه

هزارون سال كه می‌جنگه آدم                              نمی‌دونه گرفتار جنونه

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا

یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم

آنچه از عالم عِلوی است من آن می گویم

رخت خود باز بر آنم که همانجا فکنم

مرغ باغ ملکوتم نِیم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

کیست آن گوش که او می شنود آوازم

یا کدام است سخن می کند اندر دهنم

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد

یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم

تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی

یک دم آرام نگیرم نفسی دم نزنم

می وصلم بچشان تا در زندان ابد

به یکی عربده مستانه به هم درشکنم

من به خود نامدم اینجا که به خود باز روم

آنکه آورد مرا باز برد تا وطنم

تو مپندار که من شعر به خود می گویم

تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم

---

مرا يك دم زخوبان دل جدا نيست

 به تو مدیونم همیشه ، مگه میشه بی تو باشم

از شبی که روبه رومه  چه جوری بی تو رها شم؟

به تو مدیونم همیشه مثل شب به صبح فردا

مثل موج سرد تنها به نگاه ناز دریا

به تو مدیونم همیشه منه خسته منه بی روح

مثل خاک سرد و تنشه به نوازش های بارون

به تو می رسم دوباره زیر رگبار ستاره

وقتی بارون نگاهت به حریم شب می باره

اگه پایانی نباشی واسه بغض خستگی هام

چه جوری برگردم از این جاده های بی سرانجام؟

تو خدای عاشق هایی به تو مدیونم همیشه

وقتی اسمتو میارم نبض لحظه تازه میشه

به تو می رسم دوباره........................  

   

صلاح کار کجا و من خراب کجا                                    ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا

دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس                           کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا

چه نسبت است به رندی صلاح و تقوی را                     سماع وعظ کجا، نغمه رباب کجا

ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد                           چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا

چو کحل بینش ما خاک آستان شماست                     کجا رویم بفرما ازین جناب کجا

مبین بسیب زنخدان که چاه در راه است                     کجا همی روی ایدل بدین شتاب کجا

بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال                          خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا

قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ایدوست                       قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا

چقدر قشنگه که آدم یکی رو داشته باشه که به خاطرش زندگی کنه 

چقدر قشنگه بدونی که اونم فقط به تو فکر میکنه

چقدر قشنگه تا میخوای حرف بزنی اسم اون رو لبات بشینه

چقدر قشنگه بدون اینکه التماس توچشمات باشه هر روز بهت بگه :

دوستت دارم...

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگي مني ...

دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني…

دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني ...

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني ...

دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني ...

دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني ...

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

نه از خاکم نه از بادم نه در بندم نه آزادم نه آن لیلاترین مجنون نه شیرینم نه فرهادم فقط مثل تو غمگینم فقط مثل تو دلتنگم اگر آبی تر از آبم اگر همزاد مهتابم بدون تو چه بی رنگم بدون تو چه بی تابم

***************************

شنیده ام سخنی که پیر کنعان گفت / فراق یار نه آن میکند که بتوان گفت / حدیث قول قیامت که گفت واعظ شهر / کنایتی است که از روزگار هجران گفت

*****************************

گر چه دوری ز برم همسفر جان منی / قطره اشکی و در دیده گریان منی / آنچه انداخت به دامم رخ زیبای تو بود / همچو خنجر به دلم تیغ دو ابروی تو بود

*****************************

کاش در مهر و محبت شک نیود / تک سوار مهربانی تک نبود / کاش برقابی که بر جان و دل است / واژه تلخ جدائی حک نبود

***************************

آسمان رنگ شب یلدا گرفت / یاد تو آمد به قلبم جا گرفت / تا سحر غم با دلم همخانه بود / از فراق تو دلم دیوانه بود / یاد تو چندیست مهمانم شده / خاطراتت آفت جانم شده / هرچه می گویم سخن از یاد توست / در سکوت من فقط فریاد توست

***************************

سکوتم را به باران هدیه کردم / تمام زندگی را گریه کردم / نبودی در فراق شانه هایت / به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

**************************

انگار پای ثانیه ها لنگ می شود / وقتی دلی برای دلی تنگ می شود

************************

گر با غم دوریت نسازم چه کنم ؟ / با یاد تو گر عشق نبازم چه کنم ؟ / چون در نظرم فقط توئی مایه ناز / گر من به تو ای دوست ننازم چه کنم ؟

 هر که با ما بود از ما میگریخت

 چند روزی هست حالم دیدنی است

 حال من از این و آن پرسید نیست

 گاه بر روی زمین زل می زنم

 گاه بر حافظ تفال می زنم

 حافظ دیوانه فالم را گرفت

 یک غزل آمد که حالم را گرفت

 ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

 

چهار دعای برتر لحظه تحویل سال

اول دعا برای ظهور آن بی مثال

دوم تمام ملت بی ضرر و بی ملال

سوم رسیدن ما به قله های کمال

چهارم تمام جیب ها پر ز پول ، اما حلال

شیشه عطر بهار، لب دیوار شکست و همه جا پر شد از بوی خدا

همه جا آیت اوست ، نوروزتان مبارک

تو را من دوست می دارم

چو مادر ناز کودک را و کودکها عروسک را

ولی حیف است عروسکها

به دلشان هیچ احوالی نمی پرسند کودک را

و مادر را گه پیری

برند از یاد کودک ها


تو را من دوست می دارم

به هر لحظه به هر جایی

به داغ هر غم و آهی

تو را من دوست می دارم

بدون هیچ پروایی

تو را من دوست می دارم

به رنگ و ساز نجوایت

زبان مست و شیوایت

تو را من دوست می دارم

به نازت دلبر نازم

تو را من دوست می دارم.....

****************************************                                             

تو را من دوست دارم نه قدر آب دريا هاکه روزي خشک مي گرددشوند بيچاره ماهيها

 

تو را من دوست مي دارم نه قدر غنچه و گلها که گل پرپر شود روزي بر آرد آه از دلها

 
تو را من دوست مي دارم به قدر کهکشان ها که جاويدان بماند عشق من   تا ماندن آنها

.........

تو را من دوست می دارم

چو زنبوری که گلها را

و یا ماهی که دریا را

تو چون خورشید گرمی در پی باران.

دل بارانی ام با آفتابت رنگ رنگین شد

تو را چون گل میان نوبهاران دوست می دارم.

چنان من دوستت دارم

که کودک یک عروسک را

و طفلی تنگ کوچک را

تو همچون ماهی ِ قرمز ، میان هفت سین هستی

مثال سبزه زاران دلنشین هستی

تو در تاریکی شبها چنان ماهی

مرا در قلب تاریکی تو همراهی

تو را چون عطر شالی در میان کشت زاران ، دوست می دارم

تو همچون دانه ی برفی ، درخشانی

و یا چون پرتو خورشید ، رخشانی

مثال بارش باران پر از مهری

من آن پروانه ام شمع وجودت را

من آن دیوانه ام ، سرگشته کویت را

تو را چون آب پاک رودباران دوست می دارم

سرود خوب بارانم،

هوای کوهسارانم،

طراوت در بهارانم،

نوای چشمه سارانم

تو را من دوست می دارم

دلـــــــــم گرفتـــــــــه روزگار                   باهام نبودی سازگـــار

  خنجر عشقت خـورد به مـــن                  زخم دلم شد یادگـــار

   دلـــــــم گـــرفته ای خـــــدا                   تا کی باشم ازش جدا

   ایــن قلب آشنــــای مـــــــن                   شده غریب و بی وفــا

     دلـــــــم گرفتــــــــه از خودم                   از عاشقیـم بذار بگـــم 

    میـــــخوام سکوت و بشکنم                    با دنیا قهـرم دیگه مــن

     دلــــــم گرفتــه از خــــــــزون                  زدن بهــــم زخم زبـــون 

      تو این دنیای بــی کســــــی                   تو دیگه نرو پیشم بمـون 

     دلــــــم گرفتــــــه از چشاش                  صـدام نکرد با اون نگاش

    قســـــــم میداد به اسم من                  تا جـون دارم کنم فداش

   دلـــــــــــم گرفتـــه از منـــــه                   همسفــر درد و غمــــه

    شبــــــا تــو کابوس بــــــــــلا                 از درد مــن بی خبــــــــره

 

تنهایم را احساس کن. دستای خالیم را ببين. منم تنها. منم بی تو. نرو بمون نزار گریه بشه رفیقم لحظه هايم

 

خدایا کفر نمی‌گویم،

پریشانم،

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…

 

                                                      دکتر علی شریعتی

زندگي شوق رسيدن به همان فردايست

كه نخواهد آمد

تو نه در ديروزي ونه در فردايي

ظرف امروز پر از بودن توست

زندگي را درياب...

********************

من به دوچيز عشق ميورزم يكي تو وديگري وجود تو

به دوچيز اعتقاد دارم يكي خدا و ديگري تو

من در اين دنيا دو چيز ميخواهم يكي تو وديگري خوشبختي تو

******************

بزرگترين ارزوم اينه كه كوچكترين ارزوت باشم

******************

عشق ان نيست كه هرلحظه كنارش باشي

عشق ان است كه پيوسته بيادش باشي

*****************

قاب عكستو زدم جاي ساعت ديواري

از اون موقع به بعد تو شدي تموم لحظه هام

*****************

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم

وقت پرپر شدنش سوزو نوايي نكنيم

پر پروانه شكستن هنر انسان نيست

گر شكستيم زغفلت من و مايي نكنيم

يادمان باشد سر سجاده عشق

جز براي دل محبوب دعايي نكنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد

طلب عشق زهر بي سروپايي نكنيم

عشق یعنی

نیمه شب آوارهُ بی حس وحال                در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خـیــال               دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دوسالی می گذشت           یک دوسال از عمر رفت و برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را                          خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را                         آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود          چون من از تکرار,او هم خسته بود

آمد هم آشیان شد با من او                    همنشین و همزبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او     ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خواب گاه خستگی              این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر           وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر                   دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد                     گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش:

گفتمش در عشق پا برجاست دل           گر گشایی چشم دل,زیباست دل

گر ته خور قمار شوی دریاست دل          بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده             در پی عشق تو سر گردان شده

گفت:

گفت در عشقت وفا دارم بدان                من تورا بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان            چون تویی محمور,حمارم بدان

با تو شادی میشود غم های من            با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش:

گفتمش عشقت به دل افسون شده      دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده          عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعی خموش             طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز شق او سودا نبود               بحر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود                     همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود                        در نجابت در نکوهی پاک بود

                                  روزگار

روزگار اما وفا با نداشت                          طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت         بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس               حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود                       در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود                   سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست                ساده ام آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست                 این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست                    رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که همخون من است          خسم جان و تشنه خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد

                                 این گدا مشمول آن رحمت نشد

                                                             آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست          با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم             باده نوشه قصه او من شدم

مست و محمور و خراب از غم شدم        ذره ذره آب گشتم,کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را                        سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من,

عشق من از من گذشتی خوش گذر       بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر                 دیشب از کف رفت,فردا را نگر

آخرین یکبار از من بشنو پند                     بر من و بر روزگارم دل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود            عشق دیرین گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آید به رود                   ماهی بیچاره اما مرده است

بعد از این هم آشیانت هر کس است      باش با او,یاد تو ما را بس است

 

   تو مرا می فهمی

من تو را می خواهم

و همین ساده ترین قصه یک انسان است

 

 تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی....

کاش همه ی دنیا را از من بگیرند اما تو با من باشی...

کاش همه ی خیابان ها را ببندند اما من در خانه ی دل تو اسیر باشم...

کاش هر روز که از خواب برمی خیزم تو تعبیر خواب من باشی...

بر سنگ قبرم بنویسید خسته بود

اهل زمین نبود، نمازش شکسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید شیشه بود

تنها از این نظر که سراپا شکسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید پاک و بی گناه بود

چشمان او دائما از اشک شسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید این درخت

عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید کل عمر را

پشت دری که باز نمی شد نشسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید روزها

در انتظار عشقش نشسته بود...

---

نیمشب همدم من دیده ی گریان من است

ناله مرغ شب از حال پریشان من است

در همه عمر دمی خاطر من شاد نبود

گریه انگیزتر از مهر من آبان من است

خنده ها بر لب من بود و کس آگاه نشد

زین همه درد خموشانه که بر جان من است

به بهارم نرسیدی به خزانم بنگر

که به مویم اثر از خواب زمستان من است

غافل از حق شدم و غافله ی عمر گذشت

ناله ام زمزمه ی روح پریشان من است

گر به سرچشمه ی توحید رسم جاویدم

ور نه هر لحظه ی من نقطه پایان من است

در بر عشق بسی دم زدم از رطبت عقل

گفت خاموش که او طفل دبستان من است...